Wykreślanka: zwierzęta na wsi

Na wiejskim podwórku zawsze coś się dzieje: krowa wraca z pastwiska, kogut pilnuje kur, gęś syczy na każdego, kto podejdzie za blisko, a w stajni czekają koń, klacz i mały kucyk. W tej wykreślance są też miejsca i rzeczy z gospodarstwa: obora, chlew, kurnik, stodoła, siano, słoma i żłób – i oczywiście rolnik z traktorem.

Polszczyzna ma osobną grupę słów na zwierzęce dzieci. Cielę, źrebię, prosię, jagnię, koźlę i kurczę kończą się na -ę i odmieniają się podobnie: cielęcia, źrebięcia, prosięcia. Warto też pamiętać o parach: krowa i byk, klacz i ogier, owca i baran, kura i kogut, kaczka i kaczor, gęś i gąsior.

Z młodszymi dziećmi można po każdym znalezionym słowie naśladować głos zwierzęcia albo dopasowywać młode do rodzica. W klasie dobrze sprawdza się zagadka: kto daje mleko, kto jajka, a kto wełnę? Dzikie zwierzęta czekają w temacie zwierzęta, a ptaki – w temacie ptaki.

Wskazówka: litera Ę rzadko pojawia się wśród liter wypełniających, a kończy aż sześć nazw młodych zwierząt. Gdy zobaczysz w siatce Ę, sprawdź litery obok – może to koniec słowa JAGNIĘ albo KURCZĘ.